goededoelen.be, GOEDE DOELEN,

‘Ik herinner me nog de allereerste vergadering met zes jonge dienstmeisjes, die we met veel moeite bij elkaar hadden gekregen. De oudste was elf, de jongste zes. Ik vroeg hen wat ze nu het liefste zouden willen doen.
‘Sister,’ zeiden de meisjes, ‘wij zouden graag een keer huilen.
Want als we huilen in het huis waar we wonen, zegt de mevrouw dat we niet gekomen zijn om te huilen, maar om te werken.’ Uithuilen als grootste wens.

Het maakte de complete isolatie van deze kinderen duidelijk. Ik denk dat die eenzame situatie, dat helemaal alleen staan, voor een kind het grootste trauma is.’

‘Een van de eerste kinderen die we gingen redden was een meisje van elf, Kavita. Toen ik daar toekwam keek Kavita me aan en zei: ‘Didi, zus, ik wist dat jij ging komen’.
En dat is voor mij nog altijd zoiets wonderlijks, zo’n kind dat in uiterste miserie leeft, en dan toch nog het vertrouwen heeft bewaard dat alles goed zal komen. Dat er hulp komt. Dat er altijd reden is om te hopen.’

‘Vele meisjes voelen zich ontworteld en geïsoleerd. Ze leven in een onbekende stad die hen angstig maakt. Er is voortdurende angst: voor agressieve woorden, gewelddadige uitbarstingen en seksuele mishandeling. Meestal krijgen ze een miniem loon voor het harde werk. Maar wat de meisjes nog het ergste vinden, is dat ze andere kinderen van hun eigen leeftijd wel naar school zien gaan. En ze verlangen zo naar school. Zij zouden ook wel eens iets moois willen dragen. Dikwijls worden ze niet eens bij hun naam genoemd. Deze schijnbare kleinigheden veroorzaken grote pijn.’

‘Ik geloof dat waar mensen het opnemen voor de zwakken, we een beetje Gods wereld bereiken. Ik geloof dat wij dagelijks mee de wereld scheppen. Ik ben blij me te kunnen inzetten voor solidariteit, samen met een hele beweging van sterke vrouwen en kinderen. Ik geloof in onze verbondenheid.’

..............................;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;..Jeanne Devos